ساده وآرام بدون اینکه صدای پای رفتنش را بشنویم

رفت..آرام وبیصدا....حتی گنجشکای نشسته روی لبه ی دیوار هم نفهمیدند که مامانی می خواهد برود...

روزها میگذرند فقط میشه فکر کرد که مامانی رفته سفر...

نمیخوام یه لحظه فکر کنم که بر نمیگرده........

دلمممممممممممممم خیلییی  تنگ شده...

فقط شادم از اینکه درد نمیکشی...روزهای رفتنت داره به چهل میرسه ..

ومن یادم نمیره لرزهای تنت در آخرین روز با ما بودن....هنوز صدات تو گوشمه ..لحظه ای که بابا رو صدا کردی ....واییییییییییی ..

تو رو خدا قدر بابابزرگو مادربزرگاتونو بدونید......

هر روز که میگذره باز باورش سخت تر میشه..

جای خالی که هر روز صبح باید دید....

ترا دوست دارم

ترا به اندازهء آسمان دوست دارم

ترا من به اندازهء بی کران دوست دارم

تو خود آسمانی،تو خود بی کرانی،عظیمی

ترا من به قدر خودت در جهان دوست دارم

ترا مثل آن دختر شاه پریان که قصرش

بنا گشته در عمق یک داستان دوست دارم

تو جاری شدی در رگم،درتمام وجودم

توآبی،ترا چون نهالی جوان دوست دارم

تو روح منی،بی تو من مرده ام،هیچ هیچم

توجانی،ولی من ترا بیش از آن دوست دارم

ترا با امیدی که مرغابی بی پناهی

پردسوی دریاچه ای بی نشان دوست دارم

تو سرشار عطری،توشور آفرینی،تو سبزی

ترا چون گذرگاه پروانگان دوست دارم

 عمران صلاحی"

با لعلت آب حیوان،آبی به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفتگوئی است

من عاشق تو هستم ، این گفتگو ندارد

جز وصف پیش رویت ، در پشت سر نگویم

رو کن به هر گه خواهی ، گل پشت ورو ندارد

محراب ابروانت ، خواند نماز دلها

آری بمیرد آن دل کز خون وضو ندارد

گر آرزوی وصلش ، پیرم کند مکن عیب

عیب است کز جوانی ، کاین آرزو ندارد

خورشید روی من چون ، رخساره بر فروزد

رخ بر فروختن را ، خورشید رو ندارد

سوزن زتیر مژگان ، وزتار زلف نخ کن

هر چند رخنه ی دل ، تاب رفو ندارد

اوصبر خواهد از من بختی که من ندارم

من وصل خواهم از وی ، قصدی که او ندارد

با شهریار بی دل ، ساقی به سر گرانی است

چشمش ، مگر حریفان می در سبو ندارد